Περι αγοράς φωτογραφικής μηχανής

Αγόρασα την πρώτη μου μηχανή όταν πήγαινα 3η γυμνασίου, λίγες μέρες πριν πάμε με το σχολείο 3ημερη εκδρομή στο Πήλιο. Οι επιλογές δεν ήταν και πολλές. Ουσιαστικά έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε 2-3 όπου η μόνη διαφορά τους ήταν στο χρώμα του πλαστικού.

20 χρόνια μετά αν δεν έχεις πιάσει ποτέ μηχανή στα χέρια σου τουλάχιστον πελαγώνεις. Σε όποιο μαγαζί με ηλεκτρονικά είδη κι αν βρεθείς θα σου δείξουν τουλαχιστον 30 διαφορετικές μηχανές. Για να μην μιλήσουμε για αναζήτηση στο ιντερνετ.

Πολλοί φίλοι με ρωτάνε για το ποιά μηχανή τους προτείνω να αγοράσουν. Θα απαντήσω γυρίζοντας πίσω στην αγορά της πρώτης μου ψηφιακής μηχανής. Τότε οι ψηφιακές κόστιζαν πολλά λεφτά, δεν είχαν και πολλές λειτουργίες και χαλάγαν και γρήγορα. Αν πάρουμε ως κριτήριο μόνο το οικονομικό τότε η χειρότερη μηχανή σήμερα είναι πολύ πιο φτηνή απο την τότε καλύτερη και έχει και ένα σωρό παραπάνω χαρακτηριστικά.

Ας έρθουμε όμως και στα υπόλοιπα κριτήρια που θα πρέπει να έχουμε πρίν αγοράσουμε μηχανή. Τώρα πια είτε θέλουμε να εκτυπώσουμε φωτογραφίες είτε δεν μας ενδιαφέρει, οι νέες μηχανές είναι εξοπλισμένες με αισθητήρες πολύ υψηλής ανάλυσης, οπότε ο πόλεμος των megapixels δεν πρέπει να μας επηρεάζει και σίγουρα δεν πρέπει να είναι ένα κριτήριο αγοράς.

Η δεύτερη μηχανή που αγόρασα ήθελα να έχει μεγάλο ζουμ και επίσης να μπορεί να τραβάει απο πολύ κοντά. Όντως εκείνη είχε τότε το μεγαλύτερο οπτικό ζουμ (12x) και επίσης τραβούσε και απο 1 cm απόσταση. Ήταν μια όχι πια τσέπης αλλά μια compact Minolta, αρκετά ακριβή. Οι μηχανές compact είναι το ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ μηχανών τσέπης και ρεφλέξ (αλλιώς dslr). Οι τιμές τους ξεπερνούν λίγο τις πιο ακριβές τσέπης και πλησιάζουν τις πιο φτηνές dslr.

Με τον καιρό ανακάλυψα οτι χρειάζομαι μια μηχανή με καλή απόκριση σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Τότε χρειάστηκα μια dslr στην οποία μπορούσα να προσαρμόσω έναβ πιο φωτεινό φακό.

Στην τελευταία μου αγορά το κριτήριο ήταν το full frame.

Όσο περισσότερο φωτογραφίζουμε τόσο αλλάζουν και τα κριτήρια επιλογής. Αν είμαστε αρχάριοι ας ξεκινήσουμε με κάτι απλό και λιγότερο απαιτητικό. Αν απλά θέλουμε να κρατάμε μια μηχανή και να τη χρησιμοποιούμε τις Κυριακές και στις διακοπές μας, τότε η πιο φτηνή που υπάχει είναι η καλύτερη λύση. Αν θέλουμε λίγο απ’όλα, δηλαδή και λουλούδια και τοπία και πορτραίτα και μπανιστήρι τότε μια compact σίγουρα θα μας κρατήσει απασχολημένους για πολύ. Αν τέλος θέλουμε να προχωρήσουμε αναζητώντας τη φωτογραφία, τότε θα χρειαστούμε μια dslr με –κατά προτίμηση- ένα σταθερό φακό.  

Επιστρέφοντας στο οικονομικό κριτήριο και υποστηρίζοντας την αγορά οποιαςδήποτε μηχανής, θα ήθελα να επισημάνω οτι αν κάθε χρόνο δίνουμε ένα σωρό λεφτά για να έχουμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στο κινητό μας, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε να κλαψουρίζουμε για το κόστος των ψηφιακών μηχανών…θα μπορούσαμε βέβαια να τραβάμε φωτογραφίες και απο το super duper κινητό μας…

Η πικρή ηδονή του delete

Πριν απο περίπου 15 χρόνια όταν διανύαμε τα τέλη της ρομαντικής εποχής του φιλμ, η φωτογραφική μηχανή δεν ήταν πια μόνο προνόμιο όσων είχαν κάποιο συγγενή στην Αμερική ή όσων ήταν πιο ευκατάστατοι οικονομικά. Μια φωτογραφική μηχανή υπήρχε σχεδόν σε όλα τα σπίτια. Η χρήση της βέβαια ήταν λίγο σπανιότερη, ίσως γιατί στο τσαντάκι της δεν χώραγαν πάνω απο 3 καρούλια, ίσως επίσης γιατί κανείς δεν τράβαγε περισσότερες φορές την ίδια πόζα. Βέβαια υπήρχαν και κάποιοι πολύ πιο παθιασμένοι που άλλαζαν 15 καρούλια την ημέρα.

Στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, είναι πολύ σύνηθες σε κάθε οικογένεια το κάθε μέλος να έχει πλέον τη δική του φωτογραφική μηχανή. Τώρα πια δεν χρειάζεται χώρος για καρούλια, ούτε να τρέχουμε στο φωτογραφείο να τα αγοράσουμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε φειδωλοί στα κλικ εκτός κι αν κοντεύει να γεμίσει η 16αρα κάρτα μας. Τώρα είμαστε ελεύθεροι. Ειδικά αν βρεθούμε σε εκστατική κατάσταση μπορούμε να τραβήξουμε και μια φωτογραφία ανα δευτερόλεπτο. Έτσι κι αλλιώς είναι δωρεάν. Όυτε για εμφάνιση θα πληρώσουμε, ούτε για εκτύπωση.

Τι γίνεται όμως όταν θέλουμε να δείξουμε σε κάποιον τις φωτογραφίες για τις οποίες είμαστε περήφανοι; Όσες φορές στο παρελθόν έδειχνα φωτογραφίες, παρατηρούσα οτι μετά απο 5 λεπτά το μάτι του θεατή έβλεπε αλλά δεν κοίταζε. Καμιά φορά το στόμα του άνοιγε διάπλατα, καμιά φορά το βλέμμα κατηφόριζε προς το ρολόι του και πολύ πιο σπάνια ευτυχώς έβγαινε και κάποιο δάκρυ.  Κάποιος που μια φορά μου συστήθηκε σαν άρρωστος με τη φωτογραφία λέγοντας μάλιστα οτι στο σκληρό του δίσκο έχει 12 gb απο φωτογραφίες λουλουδιών. Φανταστείτε αν μας καλούσε σπίτι του να τις δούμε…

Για όλους αυτούς που αποθηκεύουν απλά τις φωτογραφίες τους, ένας σκληρός δίσκος είναι αρκετός και δεν πιάνει και πολύ φυσικό χώρο. Για όσους όμως βλέπουν τη φωτογραφία σαν απόσταγμα της ματιάς τους, τότε το delete είναι αναγκαστικό. Και δεν είναι ποτέ τόσο απλό.

Πίσω στα σχολικά χρόνια μια απο τις πιο δύσκολες ασκήσεις ήταν να γράψουμε μια περίληψη με πολλή ουσία και λιγότερες λέξεις. Σε ένα συνέδριο κάποιος ομιλητής είπε “συγγνώμη που δεν έχω το χρόνο να είμαι πιο γρήγορος”. Για να κρατήσουμε την ουσία της φωτογραφίας πρέπει να ξεφορτωθούμε οτιδήποτε δεν έχει να κάνει μ’αυτήν.

Γι’αυτό μια διεργασία που είναι πιο δύσκολη απο αυτή της φωτογράφησης, είναι η διαδικασία της επιλογής και ακόμα πιο δύσκολη αυτή του σβησίματος. Ειδικά στα πρώτα μας βήματα είμαστε πολύ δεμένοι συναισθηματικά με τις φωτογραφίες μας , τις βλέπουμε σαν καρπούς, σαν παιδιά μας. Με τον καιρό όμως έχουμε την ανάγκη να είμαστε όλο και λιγότερο φλύαροι. Γι’αυτό και όταν πρόκειται για τους μεγάλους φωτογράφους δεν τίθεται θέμα καλής ή κακής φωτογραφίας, αλλά φωτογραφίας και μη φωτογραφίας.

Στην ουσία φωτογραφία υπάρχει όταν μέσα απο αυτήν  ανοίγονται ταυτόχρονα δυο παράθυρα, ένα προς τον θεατή και ένα προς τον ίδιο τον φωτογράφο. Ο Henri Caretier Bresson στο βιβλίο του “Αποφασιστική στιγμή” μας εξηγεί οτι φωτογραφία υπάρχει όταν η καρδιά, το μάτι και το χέρι μας βρεθούν στην ίδια ευθεία.

Εδώ όμως προκύπτει ένα άλλο πρόβλημα. Όσο πιο ουσιώδεις γίνουμε τόσο λιγότεροι θα καταλάβουν τη φωτογραφία μας. Είναι σαν να μιλάμε μια απο τις πολλές διαλέκτους μιας δύσκολης ξένης γλώσσας. Γιατί περί ξένης γλώσσας πρόκειται.

Γι’αυτό δεν είναι δυνατόν να χρισιμοποιούμε ταυτόχρονα τις έννοιες “καλλιτεχνική” και “επαγγελματική” φωτογραφία. Δεν μπορούν αυτές οι έννοιες να συνυπάρξουν και δεν πρέπει άλλωστε. 

Περι πνευματικών δικαιωμάτων

Πριν λίγες μέρες έτυχε να βρεθώ με έναν φίλο ο οποίος μου παραπονέθηκε οτι ο φωτογράφος που κάλυψε τον γάμο του δεν του έδινε τα ψηφιακά αρχεία στη μέγιστη ανάλυση. 

Έκανα μια έρευνα στο ιντερνετ και βρήκα τον νόμο 2121/93. Το link είναι εδώ http://www.foebus.gr/stcontent.asp?catid=9

είναι αρκετά μεγάλο, δεν το έχω διαβάσει όλο αλλά απ'ό,τι καταλαβαίνω ο φωτογράφος είναι απόλυτα καλυμμένος. Βέβαια σε μια φωτογράφηση όπου σε προσλαμβάνει κάποιος, όπως είναι ένα μυστήριο, καλό είναι να αναγράφεται στο συμφωνητικό οτι τα ψηφιακά αρχεία παραμένουν στον φωτογράφο, ωστε να αποφεύγονται τέτοιου είδους παρεξηγήσεις.

Άλλοι συνάδελφοι προσφέρουν αυτά τα αρχεία έναντι ξεχωριστής αμοιβής. Όπως και να έχει, σύμφωνα με τον νόμο αυτό, ο φωτογράφος εξακολουθεί να κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα της δημιουργίας του ενώ ο πελάτης θα πρέπει να ζητήσει την γραπτή άδεια του φωτογράφου για οποιαδήποτε χρήση των φωτογραφιών του.

Δεν γνωρίζω αν ο παραπάνω νόμος έχει τροποποιηθεί, αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας ενημερώσει γιατί το τοπίο φαίνεται λίγο φλου και με στραβό ορίζοντα. 

Περι επαγγελματικής καλλιτεχνικής φωτογραφίας

Στην εποχή μας που η επικοινωνία έχει γίνει όλο και πιο εύκολη φοβάμαι οτι έχουμε σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας. Ειδικά   όταν αναφερόμαστε σε μια έννοια της οποίας τα όρια είναι τόσο συγκεχυμένα όπως είναι η τέχνη.

Τα τελευταία χρόνια στον χώρο της επαγγελματικής φωτογραφίας γίνεται λόγος για κσλλιτεχνική φωτογράφηση. Στον γάμο, στη βάφτιση, στη μόδα, ακόμα και στη τουριστική φωτογραφία. Ίσως για λόγους ωραιοποίησης ή ακόμα και κερδοσκοπικούς συνηθίζουμε να περιγράφουμε ένα προϊόν με όρους που δεν έχουν καμία σχέση με την ιδιότητα του ιδίου του προϊόντος.

Συνηθίζεται λοιπόν απο τους φωτογράφους, όταν πρόκειται να κάνουν προσφορά για παράδειγμα για μια φωτογράφηση γάμου, να αναφέρουν οτι το ζευγάρι μπορεί μια δεύτερη μέρα να ξαναφορέσει τα ρούχα του γάμου και να φωτογραφηθεί με καλλιτεχνικό τρόπο σε μια τοποθεσία εκτός της εκκλησίας. Η εν λόγω φωτογράφηση αναφέρεται και ως “on location”. Συνήθως γίνεται σε μέρη όπως παραλίες, δάση, μαρίνες, στάσεις του τραμ κλπ.

Η άποψή μου είναι η εξής:  αν ο φωτογράφος ονομάζει την δεύτερη φωτογράφηση καλλιτεχνική, τότε υποτιμά τον εαυτό του. Δηλαδή οι φωτογραφίες που τράβηξες κατα τη διάρκεια του μυστηρίου τι ήταν; για πέταμα; κανείς δεν ξέρει οτι οι πρώτες καλλιτεχνικές φωτογραφίες ήταν οι αναμνηστικές;

Όταν είσαι φωτογράφος και καλείσαι να καλύψεις ένα μυστήριο, ο στόχος σου είναι να παρουσιάσεις τα πρόσωπα όσο πιο όμορφα γίνεται. Ο πελάτης ντύνεται καλά και όπως και να’χει θέλει να ακούσει καλά λόγια για τον εαυτό του. Οπότε στο στούντιο σβήνονται οι φωτογραφίες με κλειστά μάτια, με γκριμάτσες, με μπουκωμένα στόματα και μένουν εκείνες που έχουν χαμόγελα, φωτογενή προφίλ και διάφορα αναπάντεχα στιγμιότυπα. Η φωτογραφία αυτή αγαπημένοι μου συνάδελφοι ονομάζεται εφαρμοσμένη, στοχευμένη. Επίσης ο όρος “on location” στα ελληνικά σημαίνει “στο μέρος”, “στην τοποθεσία”… η ίδια η εκκλησία δεν αποτελεί location; το σπίτι της νύφης ή του γαμπρού που ετοιμάζονται; Μήπως χρησιμοποιούμε τον όρο στα αγγλικά για να εντυπωσιάσουμε; Δεν είναι ντροπή να εξηγούμε στον πελάτη οτι στόχος μας είναι να καλύψουμε την πιο ωραία μέρα της ζωής του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο…αλλά τι σχέση έχει η καλλιτεχνική φωτογραφία με τον γάμο;

Αν θέλουμε να το δούμε θεωρητικά η καλλιτεχνική φωτογραφία αποτελείται απο μια φόρμα και ένα περιεχόμενο τα οποία μεταξύ τους αλληλεπιδρούν, συνομιλούν, γίνονται ένα. Αν το δούμε φιλοσοφικά, η τέχνη υπάρχει για να υπαινίσσεται και χαρακτηρίζεται απο την υπέρβαση. Αυτή τη υπέρβαση  κατάφεραν ο  DaVinci, o Van Gogh, o Mozart, o Bresson, o Kertesz, o Dostojiefski, o Fellini, o Bergman και άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες. Το συνολικό έργο αυτών των ανθρώπων είναι κάτι σαν μια αυτοβιογραφία. Μπορούμε εμείς να βγάλουμε τα ψυχολογικά απωθημένα μας σε ένα γάμο ή μια βάφτιση; Θα μας κυνηγίσει ο πελάτης! Ειδικά αν ξέρει και πολεμικές τέχνες τη βάψαμε!

Η φωτογραφία μόδας. Είναι στοχευμένη. Ή πας να αναδείξεις μια ωραία κοπέλα (που έτσι κι αλλιώς είναι ωραία) ή πας να αναδείξεις κάποιο ρούχο. Πού είναι η τέχνη; πού είναι η υπέρβαση; Προσωπικά την ωραία κοπέλα προτιμώ να την δω μπροστά μου παρά σε φωτογραφία. Μήπως εννοούμε οτι ο φωτογράφος είναι τεχνικά άρτιος και ξέρει να χρησιμοποιεί με άψογο τρόπο τα softbox ή τα studio flash; Άλλο όμως τεχνική ικανότητα και άλλο τέχνη. Με τα κατάλληλα σεμινάρια, φωτογραφία μόδας μπορεί να κάνει και η γιαγιά μου.

Καλό είναι λοιπόν να μη βάζουμε τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι. Τα ιερά τέρατα της φωτογραφίας δεν υπάρχουν για να τα ζηλεύουμε και να τα εκμεταλλευόμαστε αφού ούτε καν να τα αντιγράψουμε δεν μπορούμε. Υπάρχουν μόνο για να τα θαυμάζουμε, για να μας εμπλουτίζουν την ψυχή.

Περί επαγγελματικής φωτογράφησης μυστηρίων

Αυτή η ανάρτηση απευθύνεται στους μελλόνυμφους και στους γονείς που πρόκειται να βαφτίσουν το παιδί τους…

Πρόσφατα είχα πάει να φωτογραφήσω ένα γάμο στη Γλυφάδα. Μετά το μυστήριο πήγαμε με τον εικονολήπτη στο ξενοδοχείο όπου θα γινόταν η δεξίωση έχοντας συνεννοηθεί με το ζευγάρι οτι πρώτα θα ανεβαίναμε στο δωμάτιο για μερικές φωτογραφίες και πλάνα βίντεο. Το ασανσερ μας το κάλεσε ένας κύριος ο οποίος μας συστήθηκε ως ο διοργανωτής της δεξίωσης. Αφού μας είπε οτι έχει αναλάβει 3000 γαμήλιες δεξιώσεις, μας παρακάλεσε να συντομεύσουμε την δουλειά μας γιατί “σχεδόν πάντα οι φωτογράφοι καθυστερούν τους διοργανωτές και δημιουργούν προβλήματα”. Για να είσαι σχεδόν 50άρης και να έχεις κάνει 3000 δεξιώσεις, τότε σίγουρα τα περισσότερα ζευγάρια θα παντρεύτηκαν Τρίτη, Τετάρτη ή Πέμπτη. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι το οτι αν μετά απο 20 χρόνια γάμου το ζευγάρι θυμάται το φαγητό, μάλλον θα έπαθε δηλητηρίαση ή θα έπασχε απο δυσπεψία. Όλα τα παντρεμένα ζευγάρια γνωρίζουν οτι το γλέντι που μένει αξέχαστο είναι αυτό με λιγότερους απο 50 καλεσμένους οι οποίοι στο τέλος καταλήγουν ή μέσα σε μια πισίνα ή ακόμα καλύτερα στη θάλασσα, αφού βέβαια τις 2 τελευταίες ώρες έχουν γίνει τύφλα!

Ας αφήσουμε όμως τα αστεία και ας γίνουμε λιγο πιο σοβαροί. Σε ένα γεγονός που γίνεται (σχεδόν) μόνο μια φορά και που είναι απο τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή ενός ζευγαριού, αυτό που μένει μετά απο πολλά χρόνια δεν είναι ούτε τα προσκλητήρια, ούτε οι μπομπονιέρες, ούτε το φαγητό. Oh yes, είναι οι φωτογραφίες και το βίντεο.

Ας δούμε τώρα πως συνηθίζεται να γίνεται η επιλογή του φωτογράφου για το μυστήριο. Παίρνουμε το τηλέφωνο, παίρνουμε όσους ενδεχομένως έχουμε δεί απο το ίντερνετ και ρωτάμε πόοοοοσο κάααανει; Συγγνώμη για την ειρωνία, σε περίοδο κρίσης είμαστε και δεν πρέπει… Το οικονομικό θέμα είναι ένα πολύ βασικό κριτήριο στις μέρες μας. Πιστεύω όμως οτι ίσως θα ήταν χρήσιμο να βάζαμε και λίγα κριτήρια ακόμα. Και παπούτσια να διαλέγαμε, εκτός απο οικονομικά πρέπει να είναι και αναπαυτικά.

Ετσι λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθούμε κατ’αρχάς τι είδους φωτογραφία μας αρέσει. Θέλουμε φωτογραφίες σαν αυτές που είχαν οι γονείς μας; Θέλουμε τις κλασικές στημένες όπου ο φωτογράφος μας λέει κάθε 2 λεπτά “κάτσε έτσι! Κλείσε το στόμα! Κάνε την λυπημένη”; Θέλουμε φωτογραφίες πιο μοντέρνες του στυλ ο φωτογράφος να πηδάει μαζί με το ζευγάρι απο τον Ισθμό της Κορίνθου; Ευτυχώς υπάρχουν φωτογράφοι για όλους και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι αλληλοβρίζονται. Επίσης ένα άλλο κριτήριο είναι το τι μας προσφέρει ο φωτογράφος με τα λεφτά που μας ζητάει…μας προσφέρει λίγες ή πολλές φωτογραφίες; σε τι μέγεθος; σε τι χαρτί εκτυπώνει; μας προσφέρει ψηφιακό άλμπουμ; να δούμε ένα πριν το διαλέξουμε; Ίσως το εξώφυλλο να ξεκολλάει εύκολα ή το δημιουργικό του γραφίστα να θυμίζει τις ζωγραφιές που κάναμε στο νηπιαγωγείο.

Και να επιστρέψουμε και στο οικονομικό κριτήριο. Υπάρχουν τιμές για όλα τα γούστα. Καλό θα είναι πάντα εκτός απο την τιμή να υπολογίζουμε και την σχέση ποιότητας-τιμής, κάτι που είναι πιο σημαντικό. Σε γενικές γραμμές, όπως στις περισσότερες αγορές που κάνουμε ισχύει το “ό,τι πληρώνεις, παίρνεις”. Φωνάζεις φωτογράφο που ζητάει ελάχιστα χρήματα; δεν πρέπει να έχεις πολλές απαιτήσεις. Φωνάζεις έναν σχετικά ακριβό φωτογράφο; πρέπει να απαιτήσεις πολλά. Δεν μπορείς να πληρώνεις για κολοκυθάκια βραστά και να περιμένεις αστακό, ούτε να δίνεις λεφτά για Πόρσε και να σου φέρνουνε Φιατάκι.

Ο εξοπλισμός του φωτογράφου παίζει κάποιο ρόλο, αλλά όχι τον βασικό. Το μάτι και η αντίληψη του φωτογράφου είναι αυτό που τελικά δικαιολογεί τα περισσότερα έξοδα. Ένας καλός φωτογράφος με μέτριο εξοπλισμό είναι προτιμότερος απο έναν μέτριο φωτογράφο με καλό εξοπλισμό. Το ιδανικό θα ήταν να είναι καλός ο φωτογράφος και να έχει και επαγγελματικό εξοπλισμό ο οποίος θα του δώσει την ευκολία να ελιχθεί μέσα στη μάχη του μηυστηρίου.

Όπως καταλαβαίνετε για ένα σημαντικό γεγονός όπως είναι ένας γάμος ή μια βάφτιση το να διαλέξουμε τον κατάλληλο φωτογράφο και το κατάλληλο βίντεο είναι λίγο πιο πολύπλοκο απο το αν στο μενού θα βάλουμε αρνάκι ή χοιρινό σούβλας.

Προσέξτε, είναι μια στιγμή που δεν ξανάρχεται. Να ψάχνετε μέχρι να είστε απόλυτα ευχαριστημένοι!

Καλή και κακή φωτογραφία

Υπάρχουν τελικά καλές και κακές φωτογραφίες; Και αν υπάρχουν τότε ποιός είναι αυτός που αποφασίζει για τον διαχωρισμό τους; Υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε όταν φωτογραφίζουμε και ποιός είναι αυτός που τους όρισε;

Πρίν απο περίπου 10 χρόνια απο το National Geographic εκδόθηκε μια σειρά απο cd-rom για τους λάτρεις την φωτογραφίας. Ανάμεσα στα θέματα που προβάλλονταν, εξηγούσε και την μέθοδο με εκείνες τις 4 παράλληλες γραμμές που χωρίζουν το κάδρο σε 9 παραλληλόγραμμα λέγοντας οτι στις πιο καλαίσθητες φωτογραφίες το κυρίως θέμα είναι συνήθως στα πλαϊνά παραλληλόγραμμα και όχι στο κέντρο. Στο τέλος του κεφαλαίου ο αφηγητής προτρέπει τον αναγνώστη να μάθει τους κανόνες και να τους παραβεί.

Και έτσι εμείς σαν καλοί μαθητές και εραστές της καινούριας μας σούπερ εξελιγμένης μηχανής βγαίνουμε στο δρόμο, πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο, πάμε διακοπές, πάμε τουαλέτα και τραβάμε, τραβάμε, τραβάμε….

Πολλές φορές τυχαίνει όταν δείχνουμε περήφανοι τις φωτογραφίες μας στους άλλους, μερικοί θαυμάζουν τις χειρότερες και άλλοι περιφρονούν τις καλύτερες για μας φωτογραφίες που τραβήξαμε. Τελικά ποιές είναι οι καλές και ποιές οι κακές φωτογραφίες; Ποιόν επιτέλους θα εμπιστευτούμε για να κρίνει τις φωτογραφίες μας; τη μαμά μας; το έτερόν μας ήμισυ; τη γιαγιά μας; τον καλύτερό μας φίλο;

Η κριτική είναι μια διαδικασία η οποία, αν και πολλές φορές μας πληγώνει, έχει σκοπό να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι. Μια καλή φωτογραφία σήμερα μεταμορφώνεται πολύ εύκολα σε μερικούς μήνες σε μια αδιάφορη φωτογραφία. Είναι σημαντικό για να ξεπεράσουμε μια “καλή” φωτογραφία να μην δενόμαστε τόσο πολύ συναισθηματικά μαζί της. Εξάλλου ήταν απλά ένα ακόμα κλικ. Θεωρώ πιο σημαντική τη διαδικασία της φωτογράφησης παρά το ίδιο το αποτέλεσμα.

Οι μεγαλύτεροι φωτογράφοι του 20ου αιώνα, όπως ο Bresson, ο Kertesz, η Arbus, ο Αtget, o Winogrand, δεν γνώριζαν κανόνες όταν φωτογράφιζαν και δεν πρέπει να έχει ο καθένας πάνω απο 50 καλές φωτογραφίες. Ζούσαν όμως για τη στιγμή που θα πλησιάζαν το σκόπευτρο στο μάτι και θα πατούσαν το κουμπάκι